Veel mensen gaan door tot het niet meer gaat. Niet omdat ze niet voelen dat het te veel wordt, maar omdat ze de signalen niet herkennen of niet serieus nemen. Toch geeft je lichaam al veel eerder aan dat er iets niet klopt. Het spreekt een taal die we vaak verleerd zijn te verstaan.

Volgens de polyvagaaltheorie scant je zenuwstelsel voortdurend of je veilig bent. Dat gebeurt razendsnel en grotendeels onbewust. Je lichaam reageert vaak al voordat je gedachten begrijpen wat er aan de hand is. Een hoge ademhaling, gespannen schouders, slecht slapen, irritatie of juist terugtrekken: het zijn allemaal signalen dat je systeem overbelast raakt. Je lichaam probeert je te beschermen, maar je hoofd wil vaak door.

Neurowetenschapper Antonio Damasio ontdekte dat emoties in je lichaam een belangrijke rol spelen bij het nemen van beslissingen. Wanneer je die signalen negeert, raak je los van jezelf. Je gaat door op wilskracht, plichtsgevoel of loyaliteit, terwijl je lichaam allang aangeeft dat het genoeg is geweest. Veel mensen herkennen pas achteraf dat hun lichaam al maanden aan het fluisteren was.

Als je te lang doorgaat, raakt je systeem uitgeput. Je concentratie vermindert, je emoties worden moeilijker te reguleren en je lichaam gaat protesteren. Soms in de vorm van hoofdpijn, soms in de vorm van vermoeidheid, soms in de vorm van een gevoel van leegte. Het is geen zwakte. Het is een signaal dat je systeem te veel heeft moeten dragen.

Coaching helpt om die signalen weer te leren herkennen. Niet door streng te zijn, maar door te vertragen. Door te luisteren naar wat je lichaam vertelt. Door te ontdekken waar je grenzen liggen en hoe je ze kunt bewaken. En vooral: door weer terug te komen bij je eigen ritme, in plaats van het ritme van de wereld om je heen. Grenzen zijn geen muren. Het zijn richtingaanwijzers die je helpen om goed voor jezelf te zorgen.

‍